Ontslagen door corona: nieuwe kansen

Het is oktober 2019: steeds meer merk ik dat ik zin heb in een nieuwe uitdaging, een nieuwe werkomgeving, nieuwe vaardigheden leren in een nieuwe baan. Na een oriënterend kennismakingsgesprek met een potentiële werkgever, werden de gesprekken steeds serieuzer. Wat konden wij voor elkaar betekenen? Ik vond het moeilijk om mijn vertrouwde school, leerlingen, ouders en collega’s los te laten, een zijstap te nemen: gaat dit het worden? Ik besloot de sprong te wagen en per 1 maart 2020 startte als intern kwaliteitsmedewerker bij een onderwijsadviesbureau. Leuk spannend! En toen gingen op 16 maart de scholen dicht… mijn proeftijd werd vroegtijdig beëindigd om begrijpelijke redenen. Einde oefening… of nieuw begin?

Ik weet nog goed dat ik die ochtend naar mijn nieuwe baan reed. Nieuw voelde het nog steeds, het was een life event wat ik serieus was aangegaan. Ik wist dat het wat met me zou doen en daarom probeerde ik mijn eerste mixed feelings over mijn werkzaamheden te relativeren. Ik nam ze echter ook serieus: hoe ga ik straks mijn proeftijd uit, met of zonder baan? Dat weekend maakte de premier bekend dat alle scholen dicht zouden gaan en dat iedereen zoveel mogelijk thuis moest werken. Ik was vastberaden om in ieder geval maandagochtend nog naar het kantoor te gaan. Er stond immers een evaluatiegesprek gepland, waarin ik mijn twijfels wilde bespreken en wilde nadenken hoe we de functie inhoudelijk uitdagender konden maken. Dit perspectief had ik nodig om gemotiveerd te blijven. Het gesprek liep anders, want mijn werkgever had besloten om mijn proeftijd door de coronacrisis vroegtijdig te beëindigen. Dit riep emoties op, verbijstering, teleurstelling, opluchting…. Gelukkig was de relatie met mijn nieuwe bazen goed en konden we ook open spreken over mijn twijfels, professionele wensen en wat we in de toekomst voor elkaar konden gaan betekenen. Met een prachtige belofte namen we afscheid van elkaar en gelaten verzamelde ik mijn spulletjes en vertrok.

Ik weet nog goed dat ik die ochtend weer naar huis reed en mijn man belde.: ‘Ik ben ontslagen, wat een bizarre realiteit!’ Maar ook: wat nu? Hoe gaan mijn komende weken eruit zien als alle scholen dicht zijn? Ik voelde immers sterk dat de school de plek is waar ik in mijn element ben. De school die bruist van de activiteiten, waar het op tijden stil is van de concentratie en waar iedereen elkaar ziet en ontmoet. Wat een contrast met het kantoorleven, dat voelde ik in elke vezel van mijn lijf. De school is de plek waar ik samen met collega’s, leerlingen en ouders van betekenis wil zijn. En dat kan nu niet. De scholen zijn nu in alle staten bezig om online onderwijs vorm te geven. Vanuit welke startsituatie? Op LinkedIn zie ik veel tips en adviezen langskomen, vele specialisten zijn in de pen gekropen en online dienstverleners gooien de tent open. Prachtig om te zien, maar helaas kan ik er alleen thuis wat mee. Een school waar ik mijn ei kwijt kan is er immers niet.

Dat wringt en dat blijft zolang de scholen dicht zijn aanwezig: ik wil dit zo graag meemaken als IB-er, als leerkracht, als onderwijsmens. Ik wil meedoen, meedoen voor onze samenleving.

De vraag op welke manier ik straks weer ga meedoen houdt mij natuurlijk bezig. Met het lerarentekort zal een baan als leerkracht, als invaller of vast, niet zo moeilijk te vinden zijn. Maar is dat wat ik wil? Als IB-er was ik jaren in mijn element: hoe kan ik vanuit die rol en met mijn kennis en ervaring verder groeien? Wanneer ga ik mijn masterscriptie voltooien? Inmiddels had ik kennisgemaakt met het UWV, die in deze coronacrisis het erg druk had. Ik was dus niet alleen. Gelukkig biedt het UWV de mogelijkheid om voor jezelf te beginnen en met (gedeeltelijk) behoud van een WW-uitkering zijn er meerdere opties. Gaan starten als freelancer had ik al eerder overwogen, maar ik was ervan overtuigd dat ik beter op mijn plek was in een vast dienstverband. Of durfde ik deze stap vanuit veiligheid gewoon niet te zetten? Was ik niet moedig genoeg om me kwetsbaar op te stellen? Vanuit meerdere kanten ontdekte ik dat er genoeg werk voor interim IB-ers te doen was op scholen. Vanuit die rol kon ik volop verder leren, mij breed ontwikkelen afhankelijk van de schoolvisie, organisatie en diversiteit in schoolteams en -populaties.

Zonder de coronacrisis had ik deze stap waarschijnlijk niet durven zetten. Nu gaf het leven mij een schop onder mijn kont, ga maar, durf maar, het komt goed!

En daar sta ik dan, aan een nieuw begin. Als de wereld weer gezond is, verwacht ik dat ik mijn steentje kan gaan bijdragen aan deze maatschappij. Met alles wat ik in mijn rugzak heb gestopt. Tot die tijd zorg ik goed voor mijn gezin, mijn Present-leerlingen (wat een cadeautjes), wandelen we wat af in de natuur en genieten we van de lente. Dankbaar ben ik,voor nieuwe kansen en mogelijkheden. Nog even geduldig zijn en dan mag ik gaan: ik heb er zin in!

Tot die tijd: stay safe en take care!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *