Samen geeft werken in het onderwijs glans

Vanochtend bracht ik mijn dochter weer naar school, na 8 weken coronacrisis, thuis lesgeven en ontspannen in de mei-vakantie. De ‘normale’ ochtend routines maakten me wat melancholisch, want zo vertrouwd, maar toch ook anders. De veranderde werkelijkheid was ten einde gekomen, de volgende fase kon worden ingegaan. Erg fijn voor de kinderen, de ouders en de school. Arie Slob zei immers terecht: een school zonder kinderen, is een school zonder ziel. Mooi dat de bezieling weer terug is. Dat we weer een beetje terug kunnen naar het vertrouwde. Er mist echter iets fundamenteels aan dit vertrouwde: het persoonlijke contact wat werken in het onderwijs juist zo waardevol maakt. Dit contact tussen teams en kinderen moet immers zoveel mogelijk vermeden worden in de anderhalve-meter-samenleving. Bijna niet te doen…

Ik moest denken aan mijn afscheidsspeech voor collega’s, eind januari, nog geen vier maanden terug. Daarin haalde ik herinneringen op van wat we hadden meegemaakt in tien jaar tijd. De mooie, ontroerende en uitdagende momenten die volgens mij uniek zijn als je werkt in het onderwijs. Mijn herinneringen aan de activiteiten die een schooljaar extra glans geven:

  • Samen aanmoedigen van rond rennende kinderen tijdens sponsorlopen en Koningsspelen en verhitte koppies proberen te koelen na afloop, als het erg warm was;
  • Samen op schoolreisje: in de bus liedjes zingen en grappen maken, snoepjes delen, genieten van speel- en dierentuinen, met de collega’s een terrasje pakken, tassen bewaken, frietje eten en toejuichen van enthousiaste kinderen;
  • Samen thee of koffie drinken in de teamkamer en kinderen feliciteren, lieve woorden op kaarten schrijven, traktaties in ontvangst nemen en trotse ouders toelachen;
  • Samen kerst vieren, met sterrentochten, kerstmarkten, musicals, liedjes en verhalen en na afloop bij vuurkorven chocolademelk drinken;
  • Samen op kamp een vuurtje stoken, zeehonden bekijken, dansen, koken en fietsen en van het uitzicht op de zee en kinderen in de golven genieten.
  • Samen genieten van eindmusicals, waarin alle kinderen altijd zo schitterden en waar de leerkracht kon laten zien hoe trots wij waren op onze groep 8 toppers;
  • Samen het schooljaar afsluiten in diverse thema’s, met de ouders en kinderen ijsjes, pannenkoeken of broodjes worst eten en genieten van genietende kinderen;
  • Samen opruimen van de lokalen en de school als de zomervakantie is aangebroken en elkaar na bijna 6 weken weer ontmoeten na een verfrissende zomer.

Samen: het woord dat elke zin terugkomt, want het typeert de schoolcultuur. Samen: alleen samen krijgen we corona onder controle. Dit statement van de overheid klopt, maar wat contrasteert het met het samen dat we graag willen. Het samen dat werken in het onderwijs extra speciaal maakt. Ik genoot door de ogen van kinderen van de bruisende school. Hard werken aan ontwikkeling, elke dag een stapje verder komen, afgewisseld met deze samen-momenten. Ik kijk ernaar uit dat dit weer kan. Ik kijk ernaar uit om als interim intern begeleider, mijn nieuwe werkelijkheid, een school te vinden waar ik samen kan werken aan ontwikkeling. Samenwerken, samenleven, samen… dat is waar ik energie van krijg. En jij?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *